کتاب عادت‌های اتمی 

نویسنده: جیمز کلیر

ناشر: مجموعه بهارمن

برای دیدن کتاب‌های بیشتر به سایت بهارمن مراجعه کنید

مقدمه 

داستان من 

در آخرین روز سال دوم دبیرستان، چوب بیسبال به صورتم برخورد کرد. وقتی هم‌کلاسیم یک تاب کامل را انجام داد، چوب از دستش خارج شد و مستقیم به صورت من برخورد کرد. من از لحظه برخورد، هیچ‌چیزی را به‌خاطر ندارم. 

چوب با قدرت بسیار زیادی به صورتم برخورد کرد و بینی‌ام را شکست. این برخورد، بافت نرم مغزم را به داخل جمجمه فرستاد. بلافاصله، ورم بزرگی در سرم ایجاد شد. در کسری از ثانیه، دماغم شکست، در جمجمه‌ام چندین شکستگی ایجاد شد و دو حفره در چشم‌هایم به وجود آمد. 

وقتی چشم‌هایم را باز کردم، افرادی را دیدم که به من نگاه می‌کردند و با عجله برای کمک به‌سوی من می‌آمدند. پایین را نگاه کردم و متوجه لکه‌های قرمزی روی لباس‌هایم شدم. یکی از هم‌کلاسی‌هایم پیراهنش را در آورد و آن را به من داد و من از آن برای بستن جریانِ خون دماِغِ شکسته‌ام استفاده کردم. کاملاً شوکه و گیج شده بودم و اصلاً نمی‌دانستم تا چه حد جدی، صدمه دیده‌ام. معلمم دستش را دور بازوهایم حلقه کرد و ما مسافت زیادی را در سراسر میدان و به‌سوی مدرسه و دفتر پرستاری رفتیم. افرادی به من کمک می‌کردند و من را سرپا نگه می‌داشتند. ما خیلی آرام به سمت دفتر پرستاری می‌رفتیم و کسی متوجه نبود که هر دقیقه که می‌گذشت، بسیار حیاتی بود. وقتی به دفتر پرستاری رسیدیم، سؤالاتی را از من پرسیدنم. 

«الان چه سالی است؟» 

 جواب دادم: «هزار و نهصد و نود و هشت». ولی در واقع سال دوهزار و دو بود. 

«رئیس‌جمهور کشور چه کسی است؟» 

گفتم: «بیل کلینتون.» در حالیکه رئیس‌جمهور جرج دبلیو بوش بود. 

«اسم مادرت چیست؟» 

برای ده ثانیه فکر کردم و خیلی عادی گفتم: «پتی .» انگار نه انگار که ده ثانیه طول کشیده بود تا اسم مادرم را به یاد بیاورم. این آخرین سؤالی بود که به یاد دارم. بدنم قادر نبود تورم سریع مغزم را تحمل کند و قبل از اینکه آمبولانس برسد، بیهوش شدم. 

چند دقیقه بعد، من را از مدرسه بیرون بردند و به بیمارستان انتقال دادند. وضعیت من بسیار بد بود و در انجام عملکردهای اساسی مانند بلعیدن و نفس کشیدن، مشکلات زیادی داشتم. اولین تشنجم را تجربه کردم و سپس نفس کشیدنم کاملاً متوقف شد. دکترها با عجله اکسیژن من را تأمین کردند و تشخیص دادند که بیمارستان محلی آنجا توانایی کنترل شرایط من را ندارد و تصمیم گرفتند با هلیکوپتر، من را به بیمارستان بزرگ‌تری در سینسیناتی منتقل کنند. من را از اتاق اورژانس با برانکار از پیاده‌روی پُر از دست‌انداز، به‌سوی سکوی فرود آن طرف خیابان بردنم. 

پرستار دیگری اکسیژن من را تأمین می‌کرد. مادرم که چند لحظه قبل به بیمارستان رسیده بود، کنار من در هلیکوپتر نشسته بود. او دستم را گرفته بود و من همچنان بیهوش بودم و خودم نمی‌توانستم نفس بکشم. 

زمانی که مادرم با من سوار هلیکوپتر شده بود، پدرم به نزد برادر و خواهرم رفت تا این خبر را به آنها بدهد. او با گریه به خواهرم توضیح داده بود که آن شب نمی‌توانست در مراسم فارغ‌التحصیلی مقطع هشتم در کنار او باشد. پدرم بعد از اینکه خواهر و برادرم را به دوستان و فامیل سپرد، به سمت سینسیناتی آمد تا نزد من و مادرم باشد. وقتی من و مادرم روی سقف بیمارستان فرود آمدیم، تیمی از تقریباً بیست دکتر و پرستار با عجله به سمت هلیکوپتر آمدند و من را به بخش تروما بردند. 

در آن زمان، تورم مغز من چنان شدید شده بود که من تشنجات پس ضربه را تکرار می‌کردم. استخوان‌های شکسته من نیاز به درمان داشتند، اما شرایط من برای انجام عمل جراحی مناسب نبود. بعد از یک تشنج دیگر، سومین تشنجم در آن روز، من را در یک کمای مصنوعی قرار دادند و دستگاه تنفس مصنوعی را به من وصل کردند. والدینم قبلاً هم به این بیمارستان آمده بودند. ده سال قبل و زمانی که خواهرم در سه‌سالگی مبتلا به سرطان خون تشخیص داده شده بود، آنها در همین بیمارستان بودند. آن زمان، من پنج سال و برادرم تنها شش ماهه بود. 

 پس از دو سال و نیم شیمی درمانی، بیرون کشیدن مایع مغزی نخاعی و بافت برداری‌های مغزاستخوان، خواهر کوچکم در نهایت توانست سالم و خوشحال از بیمارستان مرخص شوم و حالا، بعداز ده سال زندگی عادی، والدینم دوباره و این بار با فرزند دیگرشان به این بیمارستان آمده بودنم. 

من در کما بودم و بیمارستان یک کشیش و یک مددکار اجتماعی را پیش والدینم فرستادند تا آنها را آرام کنند و به آنها دلداری بدهند. همان کشیشی که ده سال قبل و وقتی که متوجه سرطان خواهرم شده بودند، به آنها دلداری داده بود. 

حالا شب شده بود و من را به‌وسیلة ماشین‌هایی زنده نگه داشته بودند. والدینم با بیتابی روی تشک‌های بیمارستان خوابیده بودند. برای چند لحظه، از خستگی چشم‌هایشان خواب می‌رفت و دوباره با نگرانی بیدار می‌شدند. مادرم بعدها به من گفت: «این یکی از بدترین شب‌هایی بود که تابه‌حال داشته‌ام.» 

بهبودی من 

خدا را شکر، فردای آن روز، تنفس من به وضعیتی رسیده بود که پزشکان با آسایش خاطر، من را از کما بیرون آوردند. وقتی در نهایت، هشیاری‌ام را به دست آوردم، متوجه شدم که توانایی بوییدن را از دست داده‌ام. پرستاری از من خواست تا فین کنم و شربت سیبی را بو بکشم. حس بویایی من برگشت، اما با کمال تعجب، این کار من باعث شد تا هوا از درون شکاف کاسه چشمم عبور کند و چشم چپم بیرون بزند. تخم چشم من بیرون زده و به طور خطرناکی توسط پلک و عصب بینایی نگه داشته شده بود. چشم پزشک گفت که به تدریج و با برگشت هوا، دوباره چشمم در جای خودش قرار می‌گیرد، اما معلوم نبود این کار چقدر طول می‌کشد. قرار شد یک هفته بعد، من را عمل کنند و این به من اجازه می‌داد تا زمان بیشتری را برای بهبودی در اختیار داشته باشم. گویی در یک مسابقه بوکس به شدت آسیب‌دیده باشم، اما به من اجازه دادند تا از بیمارستان مرخص شوم. 

من با دماغی شکسته، چندین شکستگی در صورت و چشم‌چپ بیرون‌زده به خانه برگشتم. 

ماه‌های بعدی واقعاً سخت بودند. به نظر می‌رسید همه چیز در زندگی من متوقف شده بود. چند هفته دوبینی داشتم و نمی‌توانستم به‌درستی ببینم. سرانجام و بعد از بیش از یک ماه، تخم چشمم به حالت عادی خودش برگشت. در حالیکه مشکلات تشنجی و بینایی داشتم، هشت ماه گذشت تا دوباره توانستم رانندگی کنم. در فیزیوتراپی، الگوهای حرکتی اولیه، مانند راه‌رفتن در یک خط مستقیم را تمرین کردم. من مصمم بودم تا اجازه ندهم این اتفاق من را از پای در بیاورد، اما لحظاتی هم بود که احساس افسردگی می‌کردم و سراسیمه می‌شدم. وقتی یک سال بعد به زمین بیسبال بازگشتم، متوجه شدم که چقدر دور افتاده‌ام. 

بیسبال همیشه بخش مهمی از زندگی من بود. پدرم در لیگ فرعی بیسبال برای تیم سنت لوئیس کاردینالز بازی کرده بود و من هم آرزوی بازی در سطح حرفه‌ای را داشتم. پس از چند ماه توان‌بخشی، چیزی که بیشتر از هر چیزی می‌خواستم، بازگشت به میدان بیسبال بود. اما بازگشتن به بیسبال آنقدر آسان نبود. وقتی فصل رقابت‌ها شروع شده بود، من تنها دانش‌آموز سال سوم بودم که از تیم بیسبال مدرسه خط خوردم. من را فرستادند تا با سال دومی‌ها بازی کنم. من از چهارسالگی بازی کرده بودم و برای کسی که زمان و تلاش زیادی را روی این ورزش گذاشته بود، خط خوردن از تیم تحقیرآمیز بود. کاملاً آن روز را به‌خاطر دارم. توی ماشین نشسته بودم و به دنبال آهنگی می‌گشتم که حالم را بهتر کنم. 

بعد از یک سال عدم اعتمادبه‌نفس داشتن و به‌عنوان دانش‌آموز سال آخر، توانستم وارد تیم مدرسه شوم و این کار را واقعاً در زمین بیسبال انجام دادم. من در مجموع یازده اینینگ را بازی کردم. علی‌رغم دوران بازی ملالت‌آور دبیرستان، هنوز باور داشتم که می‌توانم یک بازیکن عالی باشم و می‌دانستم که تنها خودم می‌توانم شرایطم را بهتر کنم. نقطه عطف من، دو سال بعد و زمانی بود که وارد دانشگاه دنیسون شدم. این یک شروع جدید بود و برای اولین‌بار متوجه نیروی شگفت‌انگیز عادت‌های کوچک شدم. 

چگونه درباره عادت‌ها یاد گرفتم 

رفتن به دانشگاه دنیسون یکی از بهترین تصمیم‌های زندگی من بود. من عضو تیم بیسبال آنجا شدم و گرچه به‌عنوان دانشجوی سال اول در آخر لیست بودم، اما بسیار هیجان‌زده بودم. برخلاف سال‌های بد دوران دبیرستانم، توانستم در دانشگاه به یک ورزشکار تبدیل شوم. قرار نبود که من خیلی زود کارم را در تیم بیسبال شروع کنم و بنابراین روی نظم دادن به زندگی تمرکز کردم. 

در حالیکه همتایان من دیر بیدار می‌شدند و بازی‌های ویدئویی انجام می‌دادند، من عادت‌های خوب و زود خوابیدن را در خودم ایجاد کردم. در دنیای شلخته خوابگاه دانشگاه، من عادتی را در خودم ایجاد کردم تا اتاقم همیشه تمیز و مرتب باشد. اینها تغییرات کوچکی بودند، اما حس کنترل زندگی را به من دادند. دوباره اعتماد به نفسم را به دست آوردم. تأثیرات این عادت‌های به‌ظاهر کوچک در کلاس درس هم خودش را نشان داد. من عادت‌های مطالعه خودم را بهتر کردم و توانستم در اولین سال تحصیلم، شاگرداول شوم. 

عادت، یک روال یا رفتاری است که به طور مرتب - و در بسیاری موارد به طور خودکار - انجام می‌شود. با گذشت هر ترم، من عادت‌های کوچک اما پیوسته‌ای را در خودم ایجاد کردم و در نهایت، به نتایجی رسیدم که در ابتدای شروع، هرگز تصورشان را هم نمی‌کردم. برای مثال، برای اولین‌بار در زندگی‌ام، عادتی را در خودم به وجود آوردم تا در هفته چند بار باشگاه بروم و در سال‌های بعدی با قد صد و نود و پنج سانتیمتری، از وزن هفتاد کیلوگرم به نود کیلوگرم رسیدم. وقتی فصل سال دومی فرارسید، من نقش شروع‌کننده ضربه را به دست آوردم. در سال سوم به‌عنوان کاپیتان تیم و در پایان سال به‌عنوان یکی از اعضای تیم برتر انتخاب شدم. اما در سال پایانی دانشگاه بود که عادت‌های خوابیدن، عادت‌های مطالعه و عادت‌های افزایش قدرتم، نتایج خودشان را نشان دادند. 

شش سال بعد از برخورد آن چوب بیسبال به صورتم، انتقالم به بیمارستان و رفتن به کما، به‌عنوان برترین ورزشکار مرد دانشگاه دنیسون انتخاب شدم و نامزد حضور در تیم بهترین‌های دانشگاهی آمریکا شدم. این افتخاری است که در کل کشور تنها به سی و سه بازیکن داده می‌شود. در زمان فارغ‌التحصیلی، نام من در کتاب رکوردهای دانشگاه در هشت دسته‌بندی مختلف ذکر شده بود. در همان سال، بالاترین افتخار آکادمی دانشگاه را دریافت کردم. امیدوارم مرا ببخشید که به نظر دارم خودستایی می‌کنم. اگر راستش را بخواهید، هیچ‌چیز افسانه‌ای یا تاریخ‌سازی در مورد دوران ورزشی من وجود ندارد. من هرگز نتوانستم در سطح حرفه‌ای بازی کنم. 

بااین‌حال، حالا که به سال‌های گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم به دستاوردهای بسیار بزرگی رسیده‌ام: 

من توانایی‌های خودم را نشان دادم و باور دارم که مفاهیم این کتاب می‌تواند باعث بروز توانایی‌های شما هم شود. ما همه در زندگی با چالش‌هایی روبرو هستیم. برخورد چوب بیسبال به صورتم و آن آسیب‌ها، یکی از چالش‌های من بود و این تجربه درس بسیار مهمی را به من آموخت: 

اگر شما مایل باشید تا تغییراتی را که در ابتدا به نظر کوچک و بی‌اهمیت هستند، برای سال‌ها ادامه دهید، در نهایت شما را به نتایج قابل‌توجهی می‌رسانند. ما همه در زندگی با شکست‌هایی مواجه می‌شویم، اما در نهایت کیفیت زندگی ما اغلب بر اساس کیفیت عادت‌هایمان است. اگر همان عادت‌های قبلی را داشته باشید، به همان نتایج قبلی می‌رسید. اما با عادت‌های بهتر هر چیزی ممکن است. 

شاید افرادی باشند که یک‌شبه به موفقیت‌های باورنکردنی رسیده باشند. اما من چنین فردی را نمی‌شناسم و مطمئناً من یکی از آنها نیستم. بین رفتن من به کمای مصنوعی و نامزد شدنم برای تیم بهترین‌های دانشگاهی آمریکا، نه یک‌لحظه بلکه لحظات تعیین‌کننده‌ای وجود داشتند. این یک تکامل تدریجی و مجموعه‌ای طولانی از پیروزی‌های کوچک و پیشرفت‌های بسیار اندک بوم. 

تنها روش پیشرفت من - تنها انتخابی که داشتم - این بود که شروع‌های کوچکی داشته باشم و چند سال بعد، وقتی کار خودم را شروع کردم و شروع به نوشتن این کتاب کردم، دوباره از همین استراتژی بهره بردم. 

چگونه و چرا این کتاب را نوشتم 

در نوامبر دوهزار و دوازده، شروع به نوشتن مقاله‌هایی در سایتم کردم. من برای سال‌ها یادداشت‌هایی را در مورد تجربه‌های شخصی خودم، در مورد قدرت عادت‌ها جمع‌آوری کرده بودم و آماده بودم تا برخی از آنها را به صورت عمومی به اشتراک بگذارم. من دوشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها مقاله جدیدی را روی سایت قرار می‌دادم. در کمتر از چند ماه، این عادت ساده نوشتن باعث شد تا بیش از هزار مشترک ایمیلی داشته باشم و در پایان سال دوهزار و سیزده، این تعداد به بیش از سی هزار نفر رسیم. 

در سال دوهزار و چهارده، لیست مشترک‌ها به بیش از یک صدهزار نفر رسید و آن را به یکی از خبرنامه‌هایی تبدیل کرد که سریع‌ترین رشد را داشته‌اند. دو سال قبل‌تر، وقتی شروع به نوشتن کردم، احساس می‌کردم من را فردی دغل‌باز می‌دانند، اما حالا من را به‌عنوان یک متخصص عادت‌ها می‌دانستند. این عنوان باعث هیجان و درعین‌حال، معذب شدن من می‌شد. من هرگز خودم را یک استاد نمی‌دانستم و خودم را کسی می‌دانستم که همراه با خواننده‌هایم تجربه کسب می‌کنم.  

در سال دوهزار و پانزده، آن لیست به دویست هزار مشترک ایمیلی رسید و با انتشارات پنگون راندم هاوس قراردادی را امضا کردم تا شروع به نوشتن کتابی کنم که شما در حال خواندن آن هستیم. 

با بیشتر شدن مخاطبانم، موقعیت‌های تجاری من هم بیشتر شدند. مدام از من می‌خواستند تا در شرکت‌های برتر درباره علم ایجاد عادت، تغییر رفتار و پیشرفت‌های مداوم سخنرانی داشته باشم. من به جایی رسیده بودم که سخنرانی‌های مهمی را در ایالات متحده و اروپا انجام می‌دادم. 

در سال دوهزار و شانزده، مقاله‌های من به طور منظم در نشریه‌های مهمی مانند تایم، کارآفرین و فوربز منتشر می‌شدند. در آن سال، به طور باورنکردنی هشت میلیون نفر نوشته‌های من را خواندنم. 

مربی‌های تیم‌های لیگ ملی فوتبال، لیگ حرفه‌ای بسکتبال و لیگ فرعی بیسبال نوشته‌های من را می‌خواندند و آنها را با تیم‌هایشان به اشتراک می‌گذاشتند. 

در آغاز سال دوهزار و هفده، من آکادمی عادات را راه‌اندازی کردم که یک پلت فُرم آموزش عالی برای سازمان‌ها و افرادی است که علاقه‌مند به ایجاد عادات بهتر در زندگی و کار هستند. رهبران پانصد شرکت بزرگ و استارتاپ‌های درحال‌رشد، نام‌نویسی کردند و کارکنان خودشان را آموزش دادند. در کل، بیش از ده‌هزار رهبر، مدیر، مربی و معلم از آکادمی عادات فارغ‌التحصیل شده‌اند، و کار با آنها واقعاً به من یاد داده است که برای اینکه عادت‌ها در دنیای واقعی مؤثر واقع شوند، به چه چیزی نیاز است. اکنون‌که در سال دوهزار و هجده در حال تمام کردن این کتاب هستم، سایتم در ماه میلیون‌ها بازدیدکننده و تقریباً پانصد هزار مشترک هفتگی دارد. این عدد، بسیار بزرگ‌تر از انتظارات من در شروع کار بود. 

این کتاب چگونه به شما کمک می‌کند 

نوال راویکانت، کارآفرین و سرمایه‌گذار، می‌گوید: «برای اینکه یک کتاب خوب بنویسید، باید اول کتاب شوید.» من ایده‌ی این کتاب را یاد گرفتم، زیرا مجبور بودم با آنها زندگی کنم. من باید عادت‌های کوچکی را در خودم به وجود می‌آوردم تا بتوانم از آسیب‌دیدگی‌ام ریکاوری کنم، در باشگاه قوی‌تر باشم، در زمین عملکرد سطح بالایی داشته باشم، نویسنده شوم، یک تجارت موفق داشته باشم و بتوانم یک انسان بالغ مسئولیت‌پذیر باشم. عادت‌های کوچک به من کمک کردند تا توانایی‌هایم را نشان دهم و ازآنجایی‌که شما این کتاب را انتخاب کرده‌اید، حدس می‌زنم که شما هم می‌خواهید توانایی‌هایی خودتان را نشان دهید. در فصل‌های پیش رو، من یک برنامه قدم به قدم را برای ایجاد عادت‌های بهتر - و نه عادت‌هایی برای چند روز یا چند هفته، بلکه برای تمام عمر - با شما در میان خواهم گذاشت. 

در حالیکه علم، تمام نوشته‌های من را تأیید می‌کند، اما این کتاب نه یک مقاله پژوهشی علمی، بلکه یک راهنمای عملیاتی است. من علم چگونگی ایجاد و تغییر عادت‌ها را به روشی آسان برای درک و اجرا برای شما توضیح می‌دهم. زمینه‌های زیست شناسی، علم عصب شناسی، فلسفه، روانشناسی و ... برای سال‌های زیادی وجود داشته‌اند. آنچه که من به شما ارائه می‌دهم، ترکیبی از بهترین ایده‌های افراد باهوش و همچنین گیراترین کشفیات اخیر دانشمندان است. هدف من این است تا بتوانم بهترین ایده‌ها را پیدا کنم و آنها را به شیوه‌های عملی پیوند دهم. 

مهم‌ترین بخش این کتاب، مدل چهار مرحله‌ای عادت‌ها - محرک، اشتیاق، پاسخ و پاداش - و چهار قانون تغییر رفتار است که از این مراحل تکامل می‌یابند. خوانندگان با پیشینه روان‌شناختی، ممکن است برخی از این اصطلاحات را تشخیص دهند که برای اولین‌بار با عنوان «محرک، پاسخ، پاداش» توسط بیاف اسکینر در دهه سی پیشنهاد شده بود و اخیراً با عنوان «محرک، روال، پاداش» در کتاب قدرت عادت نوشته چارلز دوهیگ مورد استفاده قرار گرفته اسم. 

دانشمندان رفتاری مانند اسکینر متوجه شدند که اگر شما پاداش یا مجازات درست را ارائه دهید، می‌توانید مردم را به رفتار کردن به شیوه‌های خاص وا دارید. اما درحالی‌که مدل اسکینر بسیار خوب توضیح داد که چگونه محرک‌های خارجی بر عادت‌های ما تأثیر می‌گذارند، اما نتوانست به‌خوبی توضیح دهد که چگونه افکار، احساسات و باورهای ما بر رفتارمان تأثیر می‌گذارند. حالت‌های درونی - خلق‌وخو و احساسات ما – نیز مهم هستند. در دهه‌های اخیر، دانشمندان شروع به تعیین ارتباط بین افکار، احساسات و رفتار ما کرده‌اند. در این کتاب، این تحقیقات نیز پوشش داده خواهد شد. در مجموع، چارچوب ارائه شدة من، مدلی یکپارچه از علوم‌شناختی و رفتاری است. من بر این باورم که این یکی از اولین مدل‌های رفتاری انسان است که به طور دقیقی هم تأثیر محرک‌های بیرونی و هم احساسات درونی بر عادت‌های ما را توضیح می‌دهد. درحالی‌که شاید برخی از اصطلاحات این کتاب برایتان آشنا باشند، اما اطمینان دارم که جزئیات و کاربرد چهار قانون تغییر رفتار، راهی جدید برای فکرکردن درباره عادت‌های شما را فراهم می‌کند. 

رفتار انسان همیشه در حال تغییر است: وضعیت به وضعیت، لحظه‌به‌لحظه، ثانیه به ثانیه. اما این کتاب در مورد آنچه است که تغییر نمی‌کند. این مربوط به مبانی رفتار انسان است. اصول پایداری که می‌توانید برای سال‌ها به آنها تکیه کنید. ایده‌هایی که می‌توانید با آنها تجارت، خانواده و زندگی را بسازید. نمی‌توان گفت یک روش درست برای ایجاد عادت‌های بهتر وجود دارد، اما این کتاب بهترین روشی را توصیف می‌کند که من می‌شناسم؛ رویکردی بدون درنظرگرفتن اینکه از کجا شروع کرده‌اید و یا اینکه می‌خواهید چه چیزی را تغییر دهید. 

استراتژی‌هایی که در این کتاب توضیح داده‌ام، برای تمام افرادی مفید است که به دنبال یک سیستم گام‌به‌گام برای بهبود هستند، خواه اهداف شما روی سلامت، پول، بهره‌وری، روابط و یا همه این موارد متمرکز باشند. تا زمانی که رفتار انسان وجود داشته باشد، این کتاب راهنمای شما خواهد بود. 

فصل اول: قدرت شگفت‌انگیز عادت‌های اتمی 

سرنوشت دوچرخه‌سواری بریتانیا در سال دوهزار و سه تغییر کرد. بدنه حاکم بر دوچرخه‌سواری حرفه‌ای بریتانیا، اخیراً دیو بریلسفورد را به‌عنوان مدیر جدید خود استخدام کرده بودند. در آن زمان، دوچرخه‌سواران حرفه‌ای بریتانیا، تقریباً به مدت صدسال، معمولی و متوسط بودن را تحمل کرده بودند. از سال هزار و نهصد و هشت ، دوچرخه‌سواران بریتانیا تنها یک مدال طلا را در بازی‌های المپیک به دست آورده بودند و حتی در مسابقات بزرگ دوچرخه‌سواری تور دو فرانس عملکرد بدتری داشتند. در مدت صد و ده سال، هیچ دوچرخه‌سوار بریتانیایی در این مسابقات قهرمان نشده بود. 

در واقع، عملکرد دوچرخه‌سواران بریتانیا آنقدر ضعیف بود که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان دوچرخه در اروپا، از فروش دوچرخه به این تیم جلوگیری کرد. آنها می‌ترسیدند که اگر سایر دوچرخه‌سواران حرفه‌ای ببیند دوچرخه سواران بریتانیایی از وسایل آنها استفاده می‌کنند، این مسئله روی فروش آنها تأثیر منفی داشته باشد. بریلسفورد استخدام شده بود تا دوچرخه‌سواری بریتانیا را در یک مسیر جدید قرار دهد. 

آنچه که او را از مربیان قبلی متمایز می‌کرد، تعهد بیقید و شرط او به این استراتژی بود که او از آن به‌عنوان «تراکم ارزش افزوده» نام می‌برد. فلسفه این استراتژی، تلاش برای پیشرفت‌های اندک در تمام‌کارهایتان اسم. 

بریلسفورد می‌گوید: «اگر می‌توانستید تمام موارد مربوط به دوچرخه‌سواری را بشکافید و سپس آنها را یک درصد بهتر کنید، در این صورت زمانی که همه آنها را با هم ترکیب کنید، افزایش چشمگیری خواهید داشت.» 

بریلسفورد و مربیان او با تعدیل‌های کوچکی شروع کردند که ممکن است شما از یک تیم دوچرخه‌سواری حرفه‌ای انتظار داشته باشید. آنها صندلی‌های دوچرخه را دوباره طراحی کردند تا راحت‌تر باشند و برای کنترل بهتر، روی لاستیک‌ها موادی ریختند. آنها از دوچرخه‌سواران خواستند تا لباس‌های مخصوصی را بپوشند که دمای عضلات آنها را در شرایط ایده‌آل نگه می‌دارد و از سنسورهای بیوفیدبیکی استفاده کنند تا ببیند هر ورزشکار چگونه به تمرین خاصی واکنش نشان می‌دهد. این تیم پارچه‌های مختلف را در یک تونل باد آزمایش کردند و از دوچرخه‌سواران فضای باز خواستند تا لباس‌های دوچرخه‌سواران مسابقه‌های داخل سالن را بپوشند که به نظر می‌رسید سبک‌تر و آیرودینامیک تر باشند. 

اما آنها تنها به این موارد بسنده نکردند. بریلسفورد و تیم او، همچنان به دنبال پیداکردن یک درصد پیشرفت در زمینه‌های نادیده گرفته و غیرمنتظره بودند. آنها انواع مختلف ژل‌های ماساژ را آزمایش کردند تا ببینند کدام‌یک به سریع‌ترین ریکاوری عضله منجر می‌شود. آنها پزشکی را استخدام کردند تا به تمام دوچرخه‌سواران بهترین روش برای شستن دست‌هایشان را یاد دهد تا احتمال ابتلا به سرماخوردگی را کاهش دهند. آنها بهترین نوع بالش و تشک را تعیین کردند تا دوچرخه‌سواران تیم، بهترین خواب ممکن را داشته باشند. حتی داخل کامیون تیم را رنگ سفید زدند که به آنها کمک کرد ذرات ریزگرد و غبار را تشخیص دهند که معمولاً دیده نمی‌شوند، اما می‌توانند عملکرد دوچرخه‌های تنظیم شده را کاهش دهند. 

این تغییرات و صدها پیشرفت کوچک دیگر، روی‌هم جمع شدند و نتایج سریع‌تر از چیزی به دست آمد که تصور می‌شد. تنها پنج سال پس از قبول مسئولیت بریلسفورد، تیم دوچرخه‌سواری بریتانیا در صدر مسابقات دوچرخه‌سواری بازی‌های المپیک دوهزار و هشت پکن بود. آنها شصت درصد مدال‌های طلای ممکن را به دست آورند. چهار سال بعد، زمانی که بازی‌های المپیک در لندن برگزار شد، بریتانیایی‌ها با نه رکورد المپیک و هفت رکورد جهانی، استاندارد خودشان را بالاتر بردند. در همان سال، برادلی وایگینز نخستین دوچرخه‌سوار بریتانیا شد که برنده تور دو فرانس می‌شد. سال بعد، هم‌تیمی او کریس فروم برنده این مسابقات شد، و او در سال‌های دو هزار و پانزده، شانزده و هفده هم فاتح این رقابت‌ها شد و تیم بریتانیا توانست در شش سال، پنج قهرمانی در مسابقات تور دو فرانس به دست بیاورم. 

طی ده سال از سال دو هزار و هفت تا هفده، دوچرخه‌سواران بریتانیایی، صد و هفتاد و هشت قهرمانی مسابقات جهانی و شصت و شش مدال طلای المپیک یا پارالمپیک و پنج قهرمانی تور دو فرانسه را به دست آوردند که به طور گسترده‌ای به‌عنوان موفق‌ترین دوران در تاریخ دوچرخه‌سواری شناخته می‌شود. 

چگونه این اتفاق افتاد؟ چگونه تیمی از ورزشکاران قبلاً معمولی با تغییرات کوچک - که در نگاه اول به نظر می‌رسید در بهترین حالت تفاوت‌های جزئی را به وجود بیاورند - به قهرمانان جهانی تبدیل شدند؟ چرا پیشرفت‌های کوچک به چنین نتایج قابل‌توجهی منتهی می‌شوند و چگونه می‌توانید این رویکرد را در زندگی خودتان تکرار کنید؟ 

چرا عادت‌های کوچک باعث تفاوت بزرگی می‌شوند؟ 

آسان است که در مورد اهمیت یک‌لحظه تعیین‌کننده غلو کرد و ارزش پیشرفت‌های کوچک روزانه را دست‌کم گرفت. اغلب، ما خودمان را متقاعد می‌کنیم که موفقیت عظیم، نیاز به اقدام عظیم دارد. ما برای ازدست‌دادن وزن، ایجاد یک کسب‌وکار، نوشتن یک کتاب، قهرمانی در مسابقات و یا دستیابی به هر هدف دیگری، خودمان را تحت‌فشار قرار می‌دهیم تا پیشرفت‌های شگفت‌انگیزی را به وجود بیاوریم و همه در مورد آنها حرف بزنند. بااین‌حال، پیشرفت یک‌درصدی پیشرفت قابل‌توجهی نیست و گاهی اوقات حتی محسوس نیست، اما به‌خصوص در درازمدت می‌تواند بسیار معنی‌دار باشد. تفاوتی که یک پیشرفت کوچک در درازمدت می‌تواند داشته باشد، بسیار شگفت‌انگیز است.  

این یعنی: اگر شما بتوانید هر روز و به مدت یک سال یک درصد بهتر شوید، در آخر سال، شما سی و هفت برابر بهتر شده‌اید. از طرف دیگر، اگر هر روز به مدت یک سال یک درصد بدتر شوید، تقریباً به صفر می‌رسید. آنچه که به‌عنوان یک پیروزی کوچک یا یک شکست کوچک آغاز می‌شود، به چیز بسیار بزرگ‌تری تبدیل می‌شود. 

عادت‌ها تحت تأثیر اثر مرکب هستند. همان‌طور که پول از طریق بهره مرکب بیشتر می‌شود، اثرات عادت‌های شما هم با تکرار آنها بیشتر می‌شوند. به نظر می‌رسد که آنها در هر روز تفاوت کمی ایجاد می‌کنند، اما تأثیرات آنها در طول ماه‌ها و سال‌ها می‌تواند بسیار زیاد باشد. زمانی که دو، پنج یا شاید ده سال بعد نگاهی می‌اندازیم، ارزش عادت‌های خوب و هزینه عادت‌های بد، به طور قابل‌توجهی مشخص می‌شود. درک ارزش این مفهوم در زندگی روزمره می‌تواند دشوار باشد. 

 ما اغلب تغییرات کوچک را نادیده می‌گیریم، زیرا به نظر نمی‌رسد که در آن لحظه بسیار مهم باشند. اگر شما الان کمی پول پس‌انداز کنید، نمی‌توانید الان میلیاردر شوید. نمی‌توانید با تنها سه روز باشگاه رفتن، تناسب‌اندام پیدا کنید. اگر امشب یک ساعت زبان جدیدی را مطالعه کنید، نمی‌توانید این زبان را یاد بگیرید. 

ما چند تغییر را ایجاد می‌کنیم، اما هرگز به نظر نمی‌رسد که سریعاً به نتیجه برسند و بنابراین ما دوباره به روال‌های قبلی خودمان برمی‌گردیم. متأسفانه، سرعت آهسته تحول همچنین باعث می‌شود که عادت بدی را نادیده بگیریم. اگر امروز یک غذای ناسالم بخورید، وزن شما تغییر زیادی نمی‌کند. اگر امشب تا دیروقت کار کنید و خانواده‌تان را نادیده بگیرید، آنها شما را می‌بخشند. اگر پروژه‌تان را تا فردا به تعویق بیندازید، معمولاً فردا وقت آن است تا آن را به پایان برسانید. نادیده‌گرفتن یک تصمیم ساده، آسان است.  

اما هنگامی‌که هر روز اشتباه‌های یک‌درصدی را تکرار کنیم، با تکرار تصمیمات ضعیف، تکرار اشتباهات کوچک و توجیه کردن و بهانه آوردن، انتخاب‌های کوچک ما در نهایت به نتایج سمی تبدیل می‌شوند. این تراکم اشتباهات کوچک است که در نهایت منجر به یک مشکل بزرگ می‌شود.  

تأثیر ایجاد شده توسط تغییری در عادت‌های شما، مشابه اثر تغییر چند درجه‌ای مسیر یک هواپیما است. 

 تصور کنید پرواز شما از لس‌آنجلس به نیویورک است. اگر خلبان از فرودگاه لس‌آنجلس، هواپیما را تنها سه ونیم درجه به سمت جنوب تنظیم کند، به‌جای نیویورک در واشنگتن‌دی‌سی کالیفرنیا فرود خواهید آمد. چنین تغییر کوچکی در هنگام بلند شدن هواپیما تقریباً غیرمحسوس است - دماغه یک هواپیما، تنها چند سانتیمتر جابه‌جا می‌شود - اما هنگامی‌که این کار در سراسر ایالات متحده انجام شود، شما صدها کیلومتر از مقصد فاصله پیدا می‌کنید. 

به طور مشابه، یک تغییر جزئی در عادت‌های روزانه شما می‌تواند زندگی شما را به یک مقصد بسیار متفاوت هدایت کند. انتخابی که یک درصد بهتر یا یک درصد بدتر است، در لحظه می‌تواند بی‌اهمیت باشد، اما در گذر زمان که عمر شما را تشکیل می‌دهد، این انتخاب‌ها تفاوت بین کسی که شما هستید و کسی که می‌توانید باشید، است. موفقیت محصول عادت‌های روزانه است، نه تحولات یک دفعه‌ای در زندگی. 

مهم نیست که در حال حاضر چقدر موفق یا ناموفق هستید. مهم این است که آیا عادت‌هایتان، شما را در مسیر موفقیت قرار می‌دهند یا نه. تمرکز شما باید بر روی مسیر فعلیتان باشد و نه نتایج فعلیتان. اگر شما یک میلیونر هستید، اما بیشتر از درآمد ماهیانه‌تان خرج می‌کنید، در این صورت در مسیر بدی قرار دارید. اگر عادت‌های خرج کردن خودتان را تغییر ندهید، به پایان خوبی نمی‌رسید. از طرف دیگر، اگر شما ورشکسته هستید، اما در هر ماه کمی صرفه‌جویی کنید، پس در مسیر رسیدن به آزادی مالی هستید - حتی اگر سرعت شما کمتر از چیزی باشد که دوست داریم. 

نتایج شما متناسب با عادت‌های شما هستند. ارزش خالص دارایی شما، متناسب با عادت‌های مالی شما است. وزن شما متناسب با عادت‌های غذایی شما است. دانش شما متناسب با عادات مطالعه شما است. شما در نهایت، چیزی را دریافت می‌کنید که تکرار می‌کنید. 

اگر می‌خواهید پیش‌بینی کنید که در زندگی به کجا می‌رسید، تنها کاری که باید انجام دهید دنبال‌کردن منحنی دستاوردها یا شکست‌های کوچک است و اینکه ببینید انتخاب‌های روزانه شما ده یا بیست سال دیگر، شما را به کجا می‌رسانند.  

آیا هزینه‌های شما کمتر از درآمد ماهیانه‌تان است؟ آیا هر هفته به باشگاه ورزشی می‌روید؟ آیا هر روز کتاب می‌خوانید و چیزهای جدیدی یاد می‌گیرید؟ تلاش‌های کوچک این‌چنینی هستند که آینده شما را تعریف می‌کنند. 

زمان، فاصله‌ی بین موفقیت و شکست را افزایش می‌دهد. عادت‌های خوب، زمان را متحد شما و عادت‌های بد، زمان را به دشمن شما تبدیل می‌کند. عادت‌ها یک شمشیر دو لبه هستند. عادت‌های بد می‌توانند شما را به‌راحتی از بین ببرند، و عادت‌های خوب می‌توانند شما را بالا ببرند. به همین دلیل، درک جزئیات از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. شما باید بدانید که عادت‌ها چگونه کار می‌کنند و چگونه آنها را به‌دلخواه خود طراحی کنید تا بتوانید از لبه خطرناک آن دوری کنید. عادت‌ها می‌توانند به سود یا به ضرر شما باشند 

اثر مرکب در جهت مثبت 

اثر مرکب بهره‌وری. اینکه امروز نسبت به دیروز کمی بهره‌وری بیشتری داشته باشید، شاهکار به نظر نمی‌رسد، اما با گذر زمان به نتایج بزرگی منتهی می‌شود. اثر خودکارسازی انجام یک کار یا تسلط بر مهارت جدیدی، می‌تواند حتی بیشتر هم باشد. هرقدر وظایف بیشتری را بدون فکرکردن و به صورت خودکار انجام دهید، مغزتان بیشتر آزاد است تا در سایر زمینه‌ها تمرکز کند. 

اثر مرکب دانش. یادگیری یک ایده جدید شما را نابغه نخواهد کرد، اما تعهد به یادگیری و مطالعه روزانه می‌تواند زندگی شما را متحول کند. علاوه بر این، هر کتابی که می‌خوانید، نه‌تنها مطلب جدیدی را به شما می‌آموزد، بلکه راه‌های مختلفی را برای فکرکردن درباره ایده‌های قدیمی برایتان ایجاد می‌کند. همان‌طور که وارن بافت می‌گوید: «دانش مانند بهره مرکب بیشتر می‌شود.»  

اثر مرکب روابط. مردم بازتاب رفتارهایتان را به شما نشان می‌دهند. هر چه بیشتر به دیگران کمک کنید، دیگران نیز بیشتر به شما کمک می‌کنند. اگر در هر تعاملی کمی باملاحظه‌تر باشید، می‌توانید در طول زمان یک شبکه گسترده و قوی ارتباطات را ایجاد کند. 

اثر مرکب در جهت منفی 

اثر مرکب استرس. درماندگی در یک ترافیک سنگین، مسئولیت‌های سنگین فرزندپروری، نگرانی در مورد برآورده کردن نیازها، فشارخون بالا و... این علل رایج استرس، به‌خودی‌خود قابل‌کنترل هستند. اما زمانی که سال‌ها آنها را ادامه دهید، استرس‌های کوچک به مشکلات سلامتی جدی تبدیل می‌شوند. 

اثر مرکب افکار منفی. هر چه بیشتر خودتان را بی‌ارزش، احمق یا زشت بدانید، خودتان را بیشتر شرطی می‌کنید تا زندگی را این‌گونه تفسیر کنید. شما در یک حلقه تفکر گیر می‌افتید. این موضوع در مورد اینکه شما در مورد دیگران چگونه فکر می‌کنید هم صدق می‌کند. هنگامی‌که عادت کنید تا مردم را عصبانی، بی‌انصاف یا خودخواه ببینید، در نتیجه، همیشه این‌گونه افراد را در همه‌جا خواهید دید. 

اثر مرکب خشونت. شورش، اعتراض و جنبش‌های جمعی، به‌ندرت نتیجه یک رویداد واحد هستند. بلکه، یک سری از ستیزه‌جویی‌های کوچک و وخیم سازی‌های روزانه به‌آرامی بیشتر می‌شوند تا زمانی که در نهایت به چنین اعمالی منجر می‌شوند. 

پیشرفت واقعاً چگونه است 

تصور کنید که یک‌تکه یخ روی میز جلوی شما قرارداد. اتاق سرد است و می‌توانید نفس کشیدن خودتان را ببینید. در حال حاضر دمای اتاق منفی پنج درجه است. دمای اتاق به شکل بسیار آرامی بالا می‌رود

هنوز هیچ اتفاقی نمی‌افتد. 

سپس، در دمای یک درجه، یخ شروع به ذوب شدن می‌کند. یک تغییر یک درجه‌ای که به نظر هیچ تفاوتی با درجه حرارت قبل از آن ندارد، باعث تغییر بزرگی شده است. 

لحظات باشکوه، اغلب در نتیجة بسیاری از اقدامات قبلی هستند که باعث ایجاد پتانسیل موردنیاز برای ایجاد یک تغییر بزرگ می‌شوند. این الگو در همه‌جا خودش را نشان می‌دهد. هشتاد درصد دوره‌ی سرطان به صورت پنهانی است و سپس در عرض چند ماه، کل بدن را فرامی‌گیرد. در پنج سال اول، به‌سختی می‌توان درخت‌های بامبو را دید، زیرا قبل از اینکه سر از خاک بیرون بیاورد، سیستم‌های ریشه‌ای گسترده زیرزمینی را به وجود می‌آورند. 

در مراحل اولیه و میانه‌ای هر تلاشی، اغلب یک دره ناامیدی وجود دارد. شما انتظار دارید که به صورت خطی پیشرفت داشته باشید و ناامیدکننده است که تغییرات در روزها، هفته‌ها و حتی ماه‌های اول، چقدر بی‌تأثیر به نظر می‌رسند. احساس می‌کنید به جایی نمی‌رسید. اما این اصل را به یاد داشته باشید: قدرتمندترین نتایج، زود به دست نمی‌آیند. 

این یکی از دلایل اصلی است که چرا ایجاد عادت‌های پایدار این‌قدر سخت است. مردم چند تغییر کوچک به وجود می‌آورند، نمی‌توانند یک نتیجه ملموس را ببینند و تصمیم می‌گیرند که آن را متوقف کنند. با خودشان فکر می‌کنند: «من یک ماه است هر روز ورزش می‌کنم، پس چرا هیچ تغییری را در بدنم مشاهده نمی‌کنم؟» 

وقتی چنین افکاری بر شما غالب می‌شوند، آسان است که اجازه دهید عادت‌های خوب را کنار بگذارید. اما برای ایجاد یک تفاوت معنادار و دستیابی به یک نتیجه بزرگ، عادت‌ها باید به‌اندازه کافی ادامه‌دار باشند تا بتوانند از این فلات عبور کنید؛ همان‌طور که من آن را فلات پتانسیل نهفته می‌نامم. فلات به معنی زمین مسطح است، در اینجا یعنی بخشی از فرایند که هیچ پیشرفت و تغییری را مشاهده نمی‌کنید.

اگر متوجه شدید که ایجاد یک عادت خوب یا ازبین‌بردن یک عادت بد برایتان دشوار است، این به این معنی نیست که شما توانایی خودتان برای پیشرفت را از دست داده‌اید. دلیل آن اغلب این است که شما هنوز از فلات پتانسیل نهفته عبور نکرده‌اید. گله کردن در مورد عدم دستیابی به موفقیت، با وجود سخت تلاش کردن، مانند گله کردن در مورد یک‌تکه یخ است که چرا در دمای منفی پنج درجه تا صفر درجه ذوب نمی‌شود. 

 تلاش‌های شما هدر نرفته است. تلاش‌های شما ذخیره می‌شوند. هنگامی‌که شما در نهایت با موفقیت از «فلات پتانسیل نهفته» عبور کردید، مردم آن را موفقیت یک‌شبه می‌دانند. دنیای بیرونی به‌جای اینکه کل فرایند را ببیند، تنها به مهم‌ترین بخش توجه می‌کند. اما شما می‌دانید که این در نتیجة کارهایی است که مدت‌ها قبل انجام داده‌اید، گرچه در آن زمان به نظر پیشرفتی نمی‌رسید.  

به طور مثال، دو صفحه زمین می‌توانند میلیون‌ها سال با یکدیگر برخورد داشته باشند و در تمام این مدت، به‌آهستگی فشاری را به وجود بیاورند. سپس، یک روز، آنها یک‌بار دیگر با هم برخورد می‌کنند، به همان ترتیبی که برای سالیان دراز این اتفاق افتاده است، اما این بار فشار بیش از حد بزرگ است. یک زلزله اتفاق می‌دهد؛ بنابراین ایجاد یک تغییر شاید سال‌ها طول بکشد.  

رسیدن به مقام استادی در یک کار به صبر نیاز دارد. سن آنتونیو اسپرز، یکی از موفق‌ترین تیم‌های تاریخ لیگ حرفه‌ای بسکتبال آمریکا، نقل‌قولی از یاکوب ریس، را در اتاق رخت‌کن خودشان آویزان کرده‌اند. او می‌گوید: 

 «وقتی به نظر می‌رسد هیچ‌چیز به نفع من نیست، می‌روم و به یک سنگ‌تراش نگاه می‌کنم که به سنگش چکش می‌زند. شاید صدبار به آن ضربه بزند، بدون آنکه یک شکاف در آن ایجاد شود. بااین‌حال، با صد و یکمین ضربه، آن سنگ دونیم می‌شود و من می‌دانم که این نه به‌خاطر آخرین ضربه چکش، بلکه به‌خاطر تمام ضربات پیش از آن بوده است.»  

فلات پتانسیل نهفته 

 همة چیزهای بزرگ از شروع‌های کوچک می‌آیند. بذر هر عادتی یک تصمیم واحد کوچک اسم. 

اما زمانی که این تصمیم تکرار می‌شود، عادت رشد می‌کند و قوی‌تر می‌شود. ریشه‌ها خودشان را تقویت می‌کنند و شاخه‌ها رشد می‌کنند. ازبین‌بردن یک عادت بد، مانند ریشه‌کن کردن یک درخت بلوط قدرتمند در درون ما است. ایجاد یک عادت خوب، مانند کاشتن یک گل لطیف در هر روز است. اما چه چیزی تعیین می‌کند که آیا ما عادتی را به‌اندازه کافی ادامه می‌دهیم، از فلات پتانسیل نهفته جان سالم به در ببریم و با موفقیت به سمت دیگر می‌رسیم؟ چه چیزی باعث می‌شود برخی افراد، عادت‌های ناخواسته‌ای را در خودشان به وجود بیاورند و باعث می‌شود افراد دیگری بتوانند از اثر مرکب عادت‌های خوب لذت ببرند؟ 

کمتر بر روی اهداف تمرکز کنید و بیشتر روی سیستم تمرکز کنید 

می‌گویند بهترین راه برای رسیدن به آنچه که در زندگی می‌خواهیم، تعیین اهداف خاص و عملی است. اهدافی مانند تناسب‌اندام پیداکردن، ایجاد یک کسب‌وکار موفقیت‌آمیز، آرامش بیشتر و نگرانی کمتر، صرف زمان بیشتری با دوستان و خانواده. 

من هم برای سال‌های زیادی این رویکرد را درباره عادت‌هایم داشتم. عادت‌هایم اهدافی بودند که باید به آنها می‌رسیدم. من برای نمره‌هایی که در مدرسه می‌خواستم، برای وزن‌هایی که می‌خواستم در باشگاه بلند کنم و سودی که در تجارتم می‌خواستم به دست بیاورم، هدف‌گذاری می‌کردم. در چند مورد موفق شدم، اما در بسیاری از آنها شکست خوردم. 

تفاوت بین سیستم‌ها و اهداف چیست؟ این تمایزی است که من برای اولین‌بار از اسکات آدامز، نقاش کارتون کمیک دیلبرت، آموختم. اهداف مربوط به نتایجی هستند که شما در پی رسیدن به آنها هستید. سیستم‌ها در مورد فرایندهایی هستند که به نتایج منجر می‌شوند. 

•اگر شما یک مربی هستید، هدف شما ممکن است قهرمانی در مسابقات باشد. سیستم شما روش جذب بازیکن، مدیریت مربی‌های دستیار و تمرین‌ها است. 

•اگر شما یک کارآفرین هستید، هدف شما ممکن است ایجاد یک کسب‌وکار پُرسود باشم. 

سیستم شما این است که چگونه ایده‌های محصولات را آزمایش کنید، کارمندان را استخدام کنید و کمپین‌های بازاریابی را اجرا کنید. 

•اگر شما یک موسیقیدان هستید، ممکن است هدف شما نواختن قطعه جدیدی باشد. سیستم شما مدت‌زمان‌های تمرین شما، چگونگی انجام تصنیف‌های دشوار و روشتان برای دریافت بازخورد از مدرس شما است. 

حالا یک سؤال جالب: اگر تمرکز را ازروی اهداف بردارید و بر روی سیستمتان متمرکز شوید، آیا هنوز هم موفق خواهید شد؟ برای مثال، اگر شما یک مربی بسکتبال هستید و تمرکزتان را از هدفتان برای پیروزی در مسابقات قهرمانی بردارید و تنها روی تمرین روزانه تیمتان تمرکز کنید، آیا هنوز هم نتایج را دریافت می‌کنید؟ فکر می‌کنم پاسخ مثبت است. 

هدف در هر ورزشی، کسب بهترین امتیاز است، اما مضحک خواهد بود اگر کل بازی به تابلوی امتیازها نگاه کنید. تنها راه برای برنده شدن این است که هر روز بهتر شوید. بیل والش که سه بار برنده مسابقات سوپر باول شده است، می‌گوید: «امتیازها خودشان می‌آیند.» این موضوع در مورد دیگر حوزه‌های زندگی هم صدق می‌کند. اگر شما به دنبال نتایج بهتر هستید، بر روی سیستم خودتان تمرکز کنید. 

اما حواستان باشد حرف مرا اشتباهی متوجه نشوید! آیا اهداف کاملاً بی‌فایده هستند؟ البته که نه. اهداف برای تعیین جهت حرکت خوب هستند، اما سیستم‌ها برای پیشرفت لازم هستند. به بیان دیگر، شما باید اهدافی واضح داشته باشید تا جهت حرکت شما در زندگی مشخص شود، اما درعین‌حال، باید زمان بیشتری را برای طراحی یک سیستم کارآمد برای دستیابی به آن اهداف اختصاص دهید. وقتی‌که زمان زیادی را صرف فکرکردن در مورد اهداف خودتان کنید و زمان کافی را برای طراحی سیستم‌هایتان اختصاص ندهید، با مشکلاتی مواجه می‌شوید. 

مشکل شماره یک: برنده‌ها و بازنده‌ها اهداف مشابهی دارند. 

ما روی افرادی که در نهایت برنده می‌شوند متمرکز هستیم و به‌اشتباه فرض می‌کنیم که تنها داشتن اهداف بلندپروازانه باعث موفقیت آنها شده است و تمام افراد دیگری را نادیده می‌گیریم که همان اهداف را داشتند، ولی موفق نشدند. تمام ورزشکاران رقابت‌های المپیک می‌خواهند برنده مدال طلا باشند. تمام داوطلبان شغلی می‌خواهند آن موقعیت شغلی را به دست بیاورند و اگر افراد موفق و ناموفق اهداف مشابهی داشته باشند، پس داشتن هدف به‌تنهایی نمی‌تواند چیزی باشد که برنده‌ها را از بازنده‌ها متمایز می‌کند. این هدف برنده شدن در مسابقات تور دو فرانس نبود که دوچرخه‌سواران بریتانیایی را به سمت رتبه‌های برتر این ورزش سوق داد. احتمالاً، آنها هم مانند تیم‌های حرفه‌ای دیگر، تمام سال‌های قبل هم می‌خواستند برنده این مسابقات شوند. هدف همیشه وجود داشته است. آنها تنها زمانی موفق شدند که سیستمی از پیشرفت‌های مستمر کوچک را اجرا کردند و این‌گونه به نتیجه متفاوتی رسیدند. 

مشکل شماره دو: دستیابی به یک هدف تنها یک تغییر موقتی است. 

تصور کنید اتاقتان کثیف است و هدف شما تمیزکردن آن است. اگر انرژی‌تان را روی تمیزکردن اتاق متمرکز کنید، شما در حال حاضر یک اتاق مرتب خواهید داشت. اما اگر همان عادت‌های نامرتب بودن خودتان را ادامه دهید که در وهله اول به یک اتاق کثیف منتهی شدند، به‌زودی یک اتاق نامرتب دیگر خواهید داشت و به دنبال انگیزه‌ای برای تمیزکردن آن خواهید بود. در این صورت، همان نتیجه قبلی را خواهید داشت، زیرا هرگز سیستم پشت آن را تغییر نداده‌اید. شما بدون توجه به علت، علائم را درمان کردید. دستیابی به هدف، زندگی شما را تنها در آن لحظه تغییر می‌دهد. ما فکر می‌کنیم که باید نتایج خودمان را تغییر دهیم، اما مشکل ما نتایج نیستند. آنچه که ما واقعاً باید تغییر دهیم، سیستم‌هایی هستند که این نتایج را ایجاد می‌کنند. هنگامی‌که مشکلات را در سطح نتایج حل می‌کنید، شما آنها را تنها به طور موقت حل می‌کنید. برای پیشرفت همیشگی، شما نیاز به حل مشکلات در سطح سیستم دارید. ورودی‌ها را اصلاح کنید، خروجی‌ها خودشان اصلاح می‌شوند. 

مشکل  سه: اهداف، شادی شما را محدود می‌کنند. 

فرضیه ضمنی در پشت هر هدف این است: «هنگامی‌که من به هدفم برسم، خوشحال خواهم شد.» مشکل ذهنیت اول اهداف این است که شما پیوسته تا رسیدن به نقطه عطف بعدی، خوشحالی را به تعویق می‌اندازید. 

 من دفعات زیادی در این تله گیر افتاده‌ام که حساب آن از دستم دررفته است. برای سال‌ها، خوشبختی همیشه چیزی بود که باید در آینده از آن لذت می‌بردم. به خودم قول دادم زمانی که بدن ورزیده‌ای پیدا کردم و در نیوریوک تایمز در مورد کسب‌وکار من نوشتند، آن زمان می‌توانم واقعاً آرام باشم. علاوه بر این اهداف، یک تضاد «این یا آن» را به وجود می‌آورند: شما یا به هدف خودتان می‌رسید و موفق می‌شوید و یا شکست‌خورده و ناامید می‌شوید. شما به طور ذهنی، خودتان را در نسخه باریکی از خوشحالی محدود می‌کنید. این اشتباه است. ممکن نیست که مسیر واقعی زندگی شما با سفری که در هنگام شروع در ذهن داشتید، مطابقت داشته باشد. منطقی نیست که رضایتتان را محدود به یک سناریو کنید، در حالیکه مسیرهای زیادی برای موفقیت وجود دارند. داشتن ذهنیت اول سیستم پادزهری را فراهم می‌کند. هنگامی‌که شما به‌جای محصول نهایی، به فرایند تولید محصول علاقه‌مند شوید، مجبور نیستید برای خوشحال بودن صبر کنید. شما می‌توانید هر زمان که سیستم شما در حال اجرا است، راضی و خوشحال باشیم و یک سیستم می‌تواند در بسیاری از اشکال مختلف موفق باشد، نه فقط آن شکلی که در اول پیش‌بینی کردید. 

مشکل شماره چهار: اهداف در تقابل با پیشرفت درازمدت هستند. 

در نهایت، داشتن یک ذهنیت هدفمند می‌تواند اثر «یویو» را ایجاد کند. بسیاری از دونده‌ها، ماه‌ها سخت‌کار می‌کنند، اما به‌محض رسیدن به خط پایان، تمرین را متوقف می‌کنند. دیگر مسابقه‌ای برای ایجاد انگیزه در آنها وجود ندارد. هنگامی‌که تمام کارِ سختِ شما بر روی یک هدف خاص متمرکز شده باشد، پس از رسیدن به آن، چه چیزی شما را به جلو می‌برد؟ به همین دلیل است که بسیاری از مردم پس از رسیدن به هدفشان به عادت‌های قدیمی خودشان بازمی‌گردند. هدف از هدف‌گذاری این است که برنده شوید، اما هدف از ساخت سیستم‌ها، ادامه بازی است. سیستم، در مورد تحقق یک هدف واحد نیست. بلکه سیستم، در مورد پیشرفت و رشد مداوم اسم. 

سیستمی از عادت‌های اتمی 

اگر در تغییر عادت‌هایتان مشکل دارید، مشکل نه از شما بلکه از سیستم شماست. عادت‌های بد دوباره و دوباره خود را تکرار می‌کنند، نه به این خاطر که شما نمی‌خواهید آنها را تغییر دهید، اما به این دلیل که سیستم اشتباهی برای تغییر دارید. شما به‌اندازه سطح اهدافتان بالا نمی‌روید. شما به‌اندازه سطح سیستمتان بالا می‌آیید. تمرکز روی سیستم کلی، و نه یک هدف واحد، مشخصه‌ی اصلی این کتاب است. این نیز یکی از معانی عمیق پشت کلمه اتمی است. عادت‌های اتمی، عادت‌های کوچکی هستند که بخشی از یک سیستم بزرگ‌تر هستند. 

همان‌طور که اتم‌ها بلوک‌های مولکولی هستند، عادت‌های اتمی، بلوک‌های ساختن نتایج قابل‌توجه هستند. عادت‌ها مانند اتم‌های زندگی ما هستند. هرکدام از آنها یک واحد اساسی است که به پیشرفت کلی شما کمک می‌کند. 

در ابتدا، این عادت‌ها و روال‌های کوچک به نظر بی‌اهمیت می‌رسند، اما خیلی زود روی‌هم قرار می‌گیرند و پیروزی‌های بزرگ‌تری را به وجود می‌آورند. این معنای عبارت عادت‌های اتمی است؛ یک تمرین یا روال منظم که نه‌تنها کوچک و انجام آن آسان است، بلکه منبع قدرت باورنکردنی هستند؛ یک جزء از سیستم رشد مرکب. 

خلاصه فصل 

•عادت‌ها بر اساس اثر مرکب عمل می‌کنند. هر روز یک درصد بهترشدن، در طولانی‌مدت نتایج شگفت‌انگیزی را به وجود می‌آورد.  

•عادت‌ها یک شمشیر دو لبه هستند. آنها می‌توانند برای شما یا علیه شما باشند و به همین دلیل، شناخت جزئیات اهمیت زیادی دارد. 

•به نظر می‌رسد تا زمانی که از آستانه بحران عبور نکنید، تغییرات کوچک تفاوت خاصی ایجاد نمی‌کنند. نتایج بزرگ زود به دست نمی‌آیند. شما باید صبور باشید. 

•یک عادت اتمی، یک عادت کوچک است که بخشی از یک سیستم بزرگ‌تر اسم. 

همان‌طور که اتم‌ها بلوک‌های مولکولی هستند، عادت‌های اتمی، بلوک‌های ایجاد نتایج قابل‌توجه هستند. 

•اگر به دنبال نتایج بهتر هستید، فقط هدف‌گذاری نکنید، بلکه تمرکزتان را روی ساختن یک سیستم کارآمد بگذارید. 

•شما به‌اندازه سطح اهدافتان بالا نمی‌روید. شما به‌اندازه سطح سیستمتان بالا می‌آیید. 